W specyfikacjach podłóg antypoślizgowość pojawia się w dwóch systemach, których nie należy mylić. DS według EN 13893 oznacza, że współczynnik tarcia dynamicznego przekracza 0,30 — to podstawowe wymaganie dla suchych posadzek wewnętrznych. Klasy R9–R13 pochodzą z niemieckiej normy DIN 51130: badany chodzi po naolejonej rampie o rosnącym kącie nachylenia, a klasa odpowiada kątowi, przy którym traci przyczepność.
Dobór klasy R do pomieszczenia
| Klasa | Zastosowanie |
|---|---|
| R9 | suche wnętrza: biura, sale lekcyjne, pokoje hotelowe |
| R10 | strefy okresowo wilgotne: kuchnie, łazienki, wejścia, sanitariaty |
| R11 | kuchnie gastronomiczne, pralnie, strefy mokre |
| R12–R13 | przemysł spożywczy, strefy zaolejone |
Dla stref, po których chodzi się boso (baseny, natryski), stosuje się osobną skalę A–B–C według DIN 51097.
Co wybrać w praktyce
W typowych wnętrzach komercyjnych — biurach czy sklepach — wystarcza R9/DS; wykładziny dywanowe z natury są antypoślizgowe. Wyższych klas wymagają pomieszczenia mokre i gastronomia: tam sprawdzą się wykładziny PCV ze strukturą antypoślizgową (R10–R11). W obiektach służby zdrowia antypoślizgowość łączy się z wymaganiami higienicznymi — wybiera się posadzki homogeniczne z zabezpieczeniem powierzchni.
Uwaga: wyższa klasa R to także bardziej szorstka powierzchnia, którą trudniej utrzymać w czystości. Dobiera się więc klasę wymaganą dla pomieszczenia, a nie „im wyżej, tym lepiej".