Baza wiedzy
Każdy producent nazywa spód wykładziny po swojemu — „back2back”, „Envirobase”, „FusionBac”. Pod marketingową nazwą kryje się konkretny materiał: bitum, filc, juta albo poliolefina. Tłumaczymy 72 nazw z kart technicznych na język, którym mówi się na budowie.
Kody z kart technicznych — „33”, „Bfl-s1”, „R10”, „LC2”. Mówią, do jakiego ruchu wykładzina jest przewidziana i jak zachowa się przy pożarze, wilgoci czy poślizgu.
Klasyfikacja reakcji na ogień wg EN 13501-1. Litera B to druga najwyższa klasa dla podłóg (wyżej jest tylko A, zarezerwowana dla materiałów niepalnych), „fl” oznacza „flooring”, a „s1” najniższą emisję dymu. Takie wykładziny dopuszcza się na drogach ewakuacyjnych i w obiektach użyteczności publicznej — w praktyce to wymóg przetargowy w szkołach, szpitalach i biurowcach.
Źródło: EN 13501-1
Klasa o stopień niższa niż Bfl-s1: materiał wolniej podtrzymuje płomień niż zwykła wykładzina, przy najniższej emisji dymu („s1”). Wystarcza w większości pomieszczeń biurowych i hotelowych, ale bywa odrzucana tam, gdzie projekt wymaga klasy B na drogach ewakuacyjnych.
Źródło: EN 13501-1
Oznaczenie z EN 13893: dynamiczny współczynnik tarcia (μ) zmierzony na suchej, fabrycznie nowej powierzchni wynosi co najmniej 0,30. Producenci deklarują je w ramach oznakowania CE (EN 14041). Wartość liczbowa (np. 0,36 μ) mówi to samo dokładniej — im wyżej, tym lepsza przyczepność. Uwaga: to badanie na sucho, więc nie zastępuje klas R z pochylni olejowej.
Źródło: EN 13893 / EN 14041
Najniższa praktycznie stosowana klasa dla podłóg: materiał zdaje test małym płomieniem, ale nie ma potwierdzonej odporności na rozprzestrzenianie ognia. Do mieszkań i wnętrz bez wymagań przeciwpożarowych; w obiektach publicznych zwykle niewystarczająca.
Źródło: EN 13501-1
Najwyższa z grup ścieralności wg EN 660-2 (skala M — P — T, gdzie M jest najsłabsza). Wykładzina traci najmniej materiału w teście ścierania, więc nadaje się do obiektów o dużym natężeniu ruchu — szkół, szpitali, dworców. W homogenicznych PCV grupa T jest standardem obiektowym.
Źródło: EN 660-2
Najniższa klasa mieszkaniowa: pomieszczenia użytkowane rzadko lub w miękkim obuwiu — sypialnia, garderoba, gabinet domowy. Do salonu czy przedpokoju wybiera się wyżej.
Źródło: EN ISO 10874 (dawniej EN 685)
Standard mieszkaniowy: salon, jadalnia, korytarz — pomieszczenia codziennego użytku w domu. Klasa 22+ oznacza dodatkowo podwyższoną odporność runa na zgniatanie.
Źródło: EN ISO 10874 (dawniej EN 685)
Najwyższa klasa mieszkaniowa — miejsca, w których w domu chodzi się najwięcej: schody, hol, otwarta kuchnia. Bywa też minimum dla apartamentów na wynajem krótkoterminowy.
Źródło: EN ISO 10874 (dawniej EN 685)
Najniższa klasa użytkowa: pomieszczenia użytkowane okresowo — pokoje hotelowe, sale konferencyjne, gabinety. Nie nadaje się na ciągi komunikacyjne.
Źródło: EN ISO 10874 (dawniej EN 685)
Typowe biuro z pojedynczymi stanowiskami, mniejszy hotel, poczekalnia. Wykładzina znosi codzienny ruch pieszy, ale nie ciągły przepływ ludzi w hali czy na korytarzu.
Źródło: EN ISO 10874 (dawniej EN 685)
Najczęściej wymagana klasa w projektach obiektowych: open space, korytarze biurowe, szkoły, hotele, sklepy. Wykładzina wytrzymuje ciągły ruch pieszy i krzesła na kółkach. Jeśli inwestor nie precyzuje wymagań, to jest bezpieczny punkt wyjścia.
Źródło: EN ISO 10874 (dawniej EN 685)
Miejsca o nieprzerwanym ruchu i dużej liczbie osób: terminale, galerie handlowe, hale wystawiennicze, korytarze szpitalne. Najwyższa klasa użytkowa wg EN ISO 10874.
Źródło: EN ISO 10874 (dawniej EN 685)
Pomieszczenia produkcyjne i techniczne, w których pracuje się głównie na stojąco, bez stałego ruchu wózków.
Źródło: EN ISO 10874 (dawniej EN 685)
Strefy przemysłowe z ruchem wózków ręcznych i sprzętu na kółkach — magazyny, zaplecza produkcyjne, pomieszczenia techniczne.
Źródło: EN ISO 10874 (dawniej EN 685)
Najwyższa klasa w normie: hale produkcyjne i magazyny z ciągłym ruchem wózków widłowych i maszyn. Podłogi z tym oznaczeniem znoszą obciążenia punktowe i ścieranie.
Źródło: EN ISO 10874 (dawniej EN 685)
System francuskiego instytutu CSTB, powszechny w kartach producentów z Francji. Cztery litery z cyfrą oceniają kolejno: U — odporność na ruch pieszy i ścieranie (litera S przy U oznacza ruch szczególnie agresywny), P — odporność na przebicie i obciążenia punktowe (meble, wózki), E — zachowanie przy wodzie i sprzątaniu na mokro, C — odporność na chemikalia i plamy. Im wyższa cyfra, tym cięższe warunki wytrzyma podłoga. Numer po myślniku to identyfikator certyfikatu.
Źródło: CSTB — classement UPEC
Najniższy stopień pięciostopniowej skali komfortu z EN 1307. Runo zwarte i twarde, liczy się trwałość, a nie miękkość — typowe dla płytek dywanowych do biur i ciągów komunikacyjnych.
Źródło: EN 1307
Drugi stopień skali EN 1307, uznawany za minimum dla pomieszczeń mieszkalnych. Runo wyczuwalnie miększe niż w LC1, przy zachowanej odporności na zgniatanie.
Źródło: EN 1307
Środek skali komfortu EN 1307: runo gęste i sprężyste, przyjemne pod stopą. Wybierane do pokoi hotelowych i stref reprezentacyjnych, gdzie wrażenie dotykowe liczy się na równi z trwałością.
Źródło: EN 1307
Czwarty stopień EN 1307: runo bardzo gęste i grube, o wyraźnie luksusowym dotyku. Typowe dla wykładzin wełnianych i apartamentowych.
Źródło: EN 1307
Szczyt pięciostopniowej skali komfortu EN 1307 — najgrubsze i najgęstsze runa, zwykle wełniane. Stosowane w apartamentach, salach reprezentacyjnych i hotelach najwyższego standardu.
Źródło: EN 1307
Druga klasa wg DIN 51130 (kąt poślizgu 10–19°). Wymagana tam, gdzie podłoga bywa mokra lub zabrudzona: strefy wejściowe, sanitariaty, korytarze szpitalne, zaplecza gastronomii. W kuchniach przemysłowych projektanci sięgają po R11 i wyżej.
Źródło: DIN 51130
Najniższa klasa przyczepności wg DIN 51130, mierzona na pochylni pokrytej olejem: operator w standardowym obuwiu utrzymuje się do kąta 6–10°. Wystarcza w suchych wnętrzach — biurach, pokojach hotelowych, salach lekcyjnych. Nie stosować w kuchniach ani strefach mokrych.
Źródło: DIN 51130
Spód wykładziny decyduje o stabilności, akustyce i sposobie montażu. Producenci nazywają go własnymi markami — poniżej, co kryje się pod każdą z nich.
Wtórny podkład z tkaniny polipropylenowej o splocie leno (taśma foliowa + przędza olefinowa), pierwotnie marka firmy Propex, dziś nazwa używana w całej branży. Blokuje pęczki runa, nie kurczy się i nie rozciąga, dobrze trzyma klej — standard dla wykładzin w rolce klejonych na całej powierzchni. Powierzchnia jest szorstka, dlatego przy przenoszeniu rolki potrafi zarysować ściany.
Źródło: pfsfabrics.com/actionbac
Bitumiczny (asfaltowy) spód płytek dywanowych modulyss, wytwarzany w 76% z materiałów z recyklingu — w tym do 10% ze zmielonych, zużytych płytek dywanowych; wypełniaczem jest kreda z odzysku poprodukcyjnego. Bitum daje płytce ciężar i sztywność, dzięki którym leży stabilnie bez klejenia na całej powierzchni. To najtwardszy z podkładów modulyss — do ciągów komunikacyjnych i pomieszczeń o dużym natężeniu ruchu.
Źródło: modulyss.com/en-INT/carpet/backings
Bitumiczny spód płytek dywanowych Balsan — rozwiązanie standardowe w kolekcjach obiektowych tej marki. Zapewnia stabilność wymiarową i ciężar płytki, przez co układa się ją bez klejenia całopowierzchniowego. Wersje o wyższym komforcie akustycznym Balsan oznacza osobno (NRB, Sonic Confort).
Źródło: en.balsan.com — karty kolekcji płytek
Nazwa, którą ITC Carpets opisuje bitumiczny spód swoich płytek dywanowych (kolekcje Khroma i Motiv). Karty techniczne podają pod nią zawartość surowców z recyklingu — min. 70%. Bitum usztywnia płytkę i utrzymuje jej wymiar, dzięki czemu układa się ją bez klejenia całopowierzchniowego.
Źródło: my.itc-carpets.com — karty techniczne kolekcji
Filcowy spód Balsana o większej grubości niż wersja standardowa (w kartach producenta także jako „Podkład filcowy Confort+”). Podnosi sprężystość i ciepło podłogi pod stopą oraz poprawia pochłanianie dźwięku; stosowany tam, gdzie liczy się komfort użytkowania, a nie maksymalna odporność na ruch kołowy.
Źródło: en.balsan.com
Tekstylny podkład Associated Weavers wykonany w całości z przetworzonych butelek PET. Jest mocny i stabilny wymiarowo, a przy tym miękki i izolujący cieplnie — stosowany w wykładzinach marek Sedna® i Gaia®.
Źródło: associated-weavers.co.uk/sustainability
Podkład płytek Voxflor oparty na warstwie poliolefinowej, bez PVC. Producent deklaruje 100% zawartości materiałów z recyklingu, certyfikat Cradle to Cradle (poziom Bronze) i wpis w bazie Declare. Karton jest o około 15% lżejszy niż w wersjach bitumicznych.
Źródło: c2ccertified.org, voxflor.com/sustainability
Wariant podkładu EcoAce-Bac, w którym warstwa poliolefinowa łączy płytkę z dodatkową warstwą amortyzującą (cushion). Daje wyższy komfort chodzenia i lepsze tłumienie dźwięków uderzeniowych niż wersja podstawowa — stosowany w cięższych zastosowaniach obiektowych.
Źródło: voxflor.com — karty kolekcji
Spód z poliolefin (polipropylen/polietylen) z ponad 75% zawartością materiałów z recyklingu, wolny od PVC i bitumu. Jest o około 25% lżejszy od podkładu bitumicznego przy tych samych parametrach akustycznych i lepszej stabilności wymiarowej — płytkę łatwiej się tnie i układa. Nadaje się do pełnego recyklingu w programie odbioru modulyss.
Źródło: modulyss.com/en-INT/carpet/backings
Rozwinięcie ecoBACK: ta sama poliolefinowa baza, ale z domieszką surowców pochodzenia roślinnego i 85% udziałem materiałów z recyklingu lub odnawialnych. Jest o 48% lżejszy od podkładu back2back, co obniża ślad węglowy transportu i ułatwia pracę montażystom.
Źródło: modulyss.com/en-INT/carpet/backings
Nazwa handlowa podkładu w wyżej pozycjonowanych kolekcjach ITC Carpets. W kartach występuje w dwóch zapisach („Ecoluxe back" i „Ecolux back"), zawsze bez opisu materiału. Przedrostek „eco" zwykle zapowiada udział surowców z recyklingu, ale producent nie podaje ani składu, ani procentu — dlatego hasło nie trafia do filtra materiału podkładu.
Źródło: my.itc-carpets.com — karty techniczne kolekcji
Podkład z filcu poliestrowego wytwarzanego w 90% z surowca wtórnego. Łączy funkcję wyciszającą filcu z niskim śladem materiałowym; spotykany w wykładzinach Balsana w rolce.
Źródło: en.balsan.com
Autorski podkład bitumiczny Paragona, stosowany we wszystkich kolekcjach płytek tej marki. Powstaje z minimum 75% surowców z recyklingu, a wyroby na nim oparte mają zweryfikowaną deklarację środowiskową EPD. Działa jak klasyczny bitum: usztywnia płytkę i utrzymuje wymiar przy zmianach wilgotności.
Źródło: paragon-carpets.co.uk/about-us/paragon-and-the-environment
Podkład łączący właściwości tekstylne i techniczne: wzmacnia wykładzinę, a jednocześnie dodaje jej sprężystości i miękkości pod stopą. Poprawia izolację cieplną i akustyczną. Balsan nie publikuje pełnego składu tej warstwy.
Źródło: en.balsan.com/carpet-natural-look
Podkład wykładzin w rolce Associated Weavers: mocna warstwa tekstylna typu hessian (splot jutopodobny) połączona z cienkim runem od spodu. Daje wykładzinie wytrzymałość, a przy montażu chroni podłoże i wykładzinę przed zarysowaniem.
Źródło: carpetyourlife.com — ulotka FusionBac
Tkanina z włókna juty, najstarszy podkład wykładzin tkanych i tuftowanych. W pełni naturalna i biodegradowalna, ceniona w wykładzinach wełnianych ze względu na spójność materiałową całego wyrobu. Wymaga suchego podłoża — juta jest wrażliwa na wilgoć.
Opcjonalna warstwa doklejana do spodu płytek Paragona na zamówienie. Zwiększa miękkość podłogi i tłumi hałas — producent poleca ją zwłaszcza do sal lekcyjnych i przedszkoli. Składu materiałowego tej warstwy Paragon nie publikuje.
Źródło: paragon-carpets.co.uk
Akustyczny podkład filcowy Balsana wytwarzany w 90% z butelek PET z recyklingu. Tłumi dźwięki uderzeniowe (w kolekcjach na tym podkładzie ΔLw sięga 29 dB) i wyraźnie podnosi komfort chodzenia — rozwiązanie pod biura open space, hotele i sale konferencyjne.
Źródło: en.balsan.com/solution/acoustics-unsurpassed-comfort-carpets
Warstwa spienionego lateksu natryskiwana lub laminowana na spód wykładziny. Daje sprężystość i tłumienie kroków bez osobnej podkładki, ale jest mniej odporna na ruch kołowy niż podkłady bitumiczne czy poliolefinowe.
Ogólne oznaczenie spodu, którego zadaniem jest tłumienie dźwięków uderzeniowych — najczęściej filc, pianka lub warstwa cushion. Skuteczność opisuje parametr ΔLw: wykładziny dywanowe na zwykłym podkładzie dają 18–24 dB, wersje akustyczne 25–30 dB i więcej. Tam, gdzie producent podał tylko nazwę bez składu, materiału nie przypisujemy.
Warstwa nietkanego filcu (najczęściej poliestrowego, coraz częściej z recyklingu butelek PET) doklejona do spodu wykładziny. Tłumi dźwięki uderzeniowe, ociepla podłogę i podnosi komfort chodzenia, ale wymaga równego podłoża i pełnego klejenia w miejscach ruchu kołowego. Nazwy firmowe tego rozwiązania to m.in. NRB i Confortback (Balsan).
Spód z polietylenu o wysokiej gęstości (HDPE). Twardy, odporny na wilgoć i wolny od PVC; stosowany w panelach, dla których liczy się stabilność wymiarowa i skład bez chloru.
Winylowy (PVC) spód płytek dywanowych Radiciego. Daje płytce ciężar i stabilność wymiarową, przez które leży bez klejenia całopowierzchniowego, a przy tym jest odporny na wilgoć — inaczej niż podkłady bitumiczne nie kruszy się przy krawędziach i pozwala wyjąć pojedynczą płytkę bez uszkodzenia sąsiednich. Producent stosuje go w całej gamie płytek 50×50 (kolekcje o nazwach miast: Berlin, Madrid, Napoli).
Źródło: radicicarpet.it — karty techniczne kolekcji płytkowych
Ulepszona odmiana podkładu ActionBac: tkanina polipropylenowa połączona z włókniną. Spód jest miękki zamiast szorstkiego, więc wykładzinę łatwiej przesuwać przy układaniu bez obcierania listew i ścian, a sam podkład jest bardziej elastyczny i stabilny.
Źródło: carpetandrugbacking.com
Zastrzeżona nazwa podkładu ITC Carpets, spotykana w kartach części kolekcji w rolce. Producent podaje wyłącznie nazwę; ani karty, ani strona nie mówią, z czego warstwa jest zrobiona. Do potwierdzenia u ITC — do tego czasu bez grupy materiałowej.
Źródło: my.itc-carpets.com — karty techniczne kolekcji
Podkład wtórny wykładzin ITC Carpets dostarczanych w rolce (m.in. kolekcje Satino, Legacy, Impress). Karty techniczne podają samą nazwę handlową, bez składu materiałowego, a publiczny serwis producenta nie opisuje podkładów wcale. Nazwa sugeruje spód dwuwarstwowy, ale bez potwierdzenia od ITC nie przypisujemy jej grupy materiałowej.
Źródło: my.itc-carpets.com — karty techniczne kolekcji
Standardowy podkład wełnianych wykładzin Best Wool o szerokości 400 cm. Producent podaje wyłącznie nazwę handlową, bez składu materiałowego — nie publikuje go ani na stronie kolekcji, ani w kartach produktowych. Skład potwierdzimy u producenta; do tego czasu nie przypisujemy tej nazwie materiału.
Źródło: bestwoolcarpets.com — karty kolekcji
Lita warstwa PVC stanowiąca spód płytki lub deski. Jest niewrażliwa na wilgoć i bardzo stabilna wymiarowo, dzięki czemu sprawdza się w pomieszczeniach mokrych. W odróżnieniu od podkładów poliolefinowych zawiera chlor, co ma znaczenie przy wymaganiach środowiskowych inwestora.
Warstwa zabezpieczająca powierzchnię wykładzin PCV i paneli LVT. Od niej zależy odporność na zarysowania i plamy oraz to, czy podłogę trzeba pastować.
Warstwa ochronna paneli LVT (linia Aspecta) zapewniająca odporność na ścieranie, zarysowania i plamy. Producent obejmuje panele z tym wykończeniem długoletnią gwarancją użytkową.
Źródło: en.balsan.com
Uproszczone wykończenie powierzchni Gerflor obniżające pracochłonność sprzątania w pomieszczeniach o umiarkowanym natężeniu ruchu. Wersja ekonomiczna wobec powłok Evercare™ i Protecsol®.
Źródło: gerflor.com
Wykończenie powierzchni stosowane w homogenicznych wykładzinach PCV Gerflor (m.in. Mipolam). Podnosi odporność na plamy i chemikalia oraz upraszcza utrzymanie czystości — producent przewiduje czyszczenie bez pastowania i renowację przez polerowanie.
Źródło: cdn.gerflor.com — instrukcja czyszczenia Evercare
Wykończenie powierzchni wykładzin homogenicznych Tarkett z rodziny Premium. Tworzy grubszą warstwę ochronną odporną na plamy, zarysowania i środki chemiczne, przez co obniża pracochłonność utrzymania w szkołach, budynkach publicznych i placówkach opieki.
Źródło: professionals.tarkett.com — Premium Range
Powierzchniowa warstwa zabezpieczająca paneli LVT Gerflor, opracowana jako następca wcześniejszych powłok tej marki. Zwiększa odporność na uderzenia, plamy i zarysowania, a codzienna pielęgnacja sprowadza się do mycia bez środków pastujących.
Źródło: gerflor.com — instrukcje czyszczenia LVT z ProtecShield
Powłoka Gerflor utwardzana laserowo w procesie sieciowania UV. Znosi konieczność pastowania podłogi przez cały okres użytkowania („no polish”) i ułatwia usuwanie plam. Wersja Protecsol®2 to jej mocniejsza odmiana o wyższej odporności powierzchni.
Źródło: source.thenbs.com/literature/protecsol-2-technology
Poliuretan (PUR) utwardzany promieniami UV, nanoszony fabrycznie na wierzch wykładziny PCV. Zamyka pory materiału, dzięki czemu brud nie wnika w powierzchnię, a podłoga nie wymaga pastowania. Oznaczenia „iQ PUR” (Tarkett) i „PUR+” (Gerflor) to firmowe odmiany tej samej zasady; „PUR Reinforced” oznacza warstwę wzmocnioną, do pomieszczeń o ciężkim ruchu.
Źródło: professionals.tarkett.com — iQ, gerflor.com
Powłoka Tarkett z rodziny TopClean, nakładana na wykładziny obiektowe. Ułatwia bieżące czyszczenie i ogranicza przywieranie zabrudzeń, obniżając koszt utrzymania podłogi.
Źródło: tarkett.com
Poliuretanowe wykończenie powierzchni w kolekcji LVT Elite marki Balsan. Utwardzone przez sieciowanie, dzięki czemu opiera się mikrozarysowaniom i upraszcza konserwację, wydłużając okres użytkowania panelu.
Źródło: en.balsan.com/content/lvt-elite-collection
Marki włókien, z których tkane jest runo wykładzin dywanowych.
Nazwa handlowa przędzy poliamidowej (PA 6) występująca w jednej kolekcji modulyss. Producent nie udostępnia publicznie karty tego włókna, dlatego nie podajemy jego pochodzenia ani udziału surowca wtórnego. Szczegóły potwierdzimy u producenta.
Przędza poliamidowa (nylon 6) włoskiej firmy Aquafil, wytwarzana wyłącznie z surowców odzyskanych: zużytych sieci rybackich, starych wykładzin, odpadów przemysłowych. Właściwościami użytkowymi nie różni się od poliamidu z ropy, a ogranicza ślad węglowy produkcji nawet o 80% i nadaje się do powtórnego przetworzenia bez utraty jakości.
Źródło: econyl.aquafil.com
Marka włókna poliamidowego stosowanego w płytkach dywanowych Voxflor, przeznaczonych do intensywnego ruchu obiektowego. Producent nie publikuje szczegółowego składu ani pochodzenia surowca.
Źródło: voxflor.com — karty kolekcji
Rodzina przędz nylonowych (PA 6 i PA 6.6) firmy Universal Fibers, barwionych w masie — kolor jest wtopiony we włókno, więc nie blaknie i znosi mycie środkami chlorowymi. Odmiana Thrive® matter powstaje z 90% surowca z recyklingu poprodukcyjnego i ma certyfikowany, ujemny bilans węglowy.
Źródło: universalfibers.com/thrivematter_n6
Oznaczenie przędzy poliamidowej (PA 6) dopuszczonej przez Voxflor do produkcji płytek obiektowych — producent gwarantuje nim parametry włókna, nie podając dostawcy ani udziału surowca wtórnego. Poliamid 6 to najtrwalsze z włókien stosowanych w wykładzinach dywanowych: dobrze znosi ruch pieszy i wraca do kształtu po obciążeniu.
Źródło: voxflor.com — karty kolekcji
Znaki i numery, którymi producent potwierdza badania: emisje, zawartość materiałów z recyklingu, obieg zamknięty. W kartach bywają samym kodem, bez wyjaśnienia, co dokumentują.
BREEAM ocenia budynki, a wyroby budowlane otrzymują w nim rating od A+ do E (Green Guide to Specification). Ocena A oznacza niski wpływ środowiskowy w cyklu życia i podnosi punktację obiektu. Dopisek „EPD Verified” mówi, że dane pochodzą ze zweryfikowanej deklaracji środowiskowej wyrobu.
Źródło: breeam.com
Ocena wyrobu w pięciu kategoriach: zdrowie materiałowe, obieg surowców, czysta energia, gospodarka wodna i odpowiedzialność społeczna. Poziom (Bronze → Platinum) odpowiada najsłabszej z ocen cząstkowych, więc Gold oznacza wysoki wynik w każdej z nich. W przetargach publicznych bywa punktowany jako kryterium środowiskowe.
Źródło: c2ccertified.org
Klasa emisji formaldehydu deklarowana w ramach oznakowania CE podłóg (EN 14041). E1 to poziom najniższy — dopuszczony bez ograniczeń we wnętrzach mieszkalnych i użyteczności publicznej, w tym w żłobkach i szpitalach.
Źródło: EN 14041
Program certyfikacji Carpet and Rug Institute (USA) potwierdzający, że wykładzina spełnia zaostrzone limity emisji lotnych związków organicznych. Wymagany m.in. w punktacji LEED; numer przy oznaczeniu identyfikuje konkretny wyrób w rejestrze CRI.
Źródło: carpet-rug.org — Green Label Plus
Prodis to numer deklaracji produktowej w systemie GUT, europejskiego stowarzyszenia producentów wykładzin dywanowych. Pod tym kodem w bazie prodis.eu znajdziesz badania emisji substancji lotnych, składu i możliwości recyklingu danego wyrobu. Sam numer nic nie mówi o parametrach — jest kluczem do karty w rejestrze.
Źródło: gut-prodis.eu
Rzeczywisty, uśredniony udział surowców z odzysku w danym produkcie, u Gerflora weryfikowany przez SCS Global. Różni się od wartości „do X%” podawanej dla całej gamy: karta środowiskowa Creation DB 55 & 70 mówi o 20% (do 35%), choć strona produktowa wymienia 55%. Przy porównywaniu ofert bierz tę liczbę, nie deklarację maksymalną.
Źródło: Gerflor — environmental datasheet, certyfikaty SCS
Procent materiałów pochodzących z recyklingu w gotowym wyrobie — najczęściej odpady poprodukcyjne i zmielone stare podłogi. Część producentów podaje w tym miejscu wartość maksymalną dla całej rodziny produktów („do 55%”); jeśli w tabeli jest obok „Średnia zawartość materiałów z recyklingu”, to ona opisuje ten konkretny wyrób. W przetargach liczy się wartość potwierdzona deklaracją środowiskową (EPD) lub audytem.
Źródło: deklaracje producentów
Producenci wprowadzają nowe oznaczenia szybciej, niż trafiają one do kart technicznych. Napisz, o który parametr chodzi — sprawdzimy u producenta i uzupełnimy słownik.
Zapytaj o parametr