Wykładziny naturalne (wełna, sizal, trawa morska)

Pod hasłem „wykładziny naturalne” kryją się dwie rodziny materiałów. Pierwsza to wykładziny wełniane — tuftowane lub tkane z runa owczego, miękkie, sprężyste i naturalnie trudnopalne. Druga to włókna roślinne: sizal z liści agawy oraz trawa morska (ang. sea grass, fr. jonc de mer), tkane na płasko, bez runa, o wyraźnym rysunku splotu.

Wełna reguluje wilgotność powietrza, wraca do kształtu po ugnieceniu meblami i wybacza intensywne użytkowanie — dlatego producenci prowadzą osobne serie hotelowe i wełna jako jedyne z włókien naturalnych ma klasy użytkowe pozwalające kłaść ją w obiektach. Włókna roślinne są twardsze i chłodniejsze w dotyku, za to nie mają runa, w którym osadza się kurz, a ich wygląd — matowy, o wyraźnej fakturze — bywa nie do podrobienia syntetykiem.

Konstrukcja tkanin roślinnych jest zbliżona: splot na płasko, spód z pianki lateksowej, montaż na klej na całej powierzchni, rolka o szerokości 4 m. Masa całkowita mieści się zwykle w przedziale 1900–2700 g/m², a grubość w granicach 6–8 mm, więc materiał nie buduje wysokiej warstwy nad podłożem. Klasa ogniowa to najczęściej Cfl-s1.

Naturalne pochodzenie ma swoją cenę: włókno roślinne reaguje na wilgoć, dlatego sizalu ani trawy morskiej nie czyści się na mokro i nie układa w łazienkach czy kuchniach narażonych na zalania. Producenci deklarują je do zastosowań domowych — salonów, sypialni i korytarzy — i nie przewidują użytku obiektowego. Wełna znosi znacznie więcej, także pranie ekstrakcyjne, i to od niej zaczynamy dobór, gdy podłoga ma trafić do obiektu.