Klasa użytkowa — w kartach produktów nazywana też klasą obiektową — to najważniejszy pojedynczy parametr przy doborze wykładziny. Określa go norma EN ISO 10874 (dawniej EN 685). Pierwsza cyfra mówi o typie obiektu, druga o natężeniu ruchu.
Jak czytać oznaczenie
| Klasa | Obiekt | Natężenie ruchu | Przykład |
|---|---|---|---|
| 21 | mieszkaniowy | umiarkowane | sypialnia |
| 22 | mieszkaniowy | normalne | salon |
| 23 | mieszkaniowy | intensywne | przedpokój |
| 31 | komercyjny | umiarkowane | pokój hotelowy |
| 32 | komercyjny | normalne | mniejsze biuro, butik |
| 33 | komercyjny | intensywne | open space, korytarze, recepcje |
| 41–43 | przemysłowy | od lekkiego po intensywny | zaplecza, hale |
Którą klasę wybrać
Do domu wystarczy klasa 21–23. W obiektach komercyjnych bezpiecznym minimum jest klasa 32, a wszędzie tam, gdzie ruch jest ciągły — biura open space, korytarze hoteli, szkoły czy sklepy — wybiera się klasę 33. Klasy 41–43 dotyczą stref przemysłowych, w których podłoga pracuje pod obciążeniem punktowym i ruchem wózków.
Klasa użytkowa opisuje trwałość, a nie komfort — miękkość wykładzin dywanowych opisuje osobna klasa komfortu LC. W przypadku paneli winylowych LVT z klasą użytkową idzie w parze grubość warstwy użytkowej.
Dlaczego nie warto schodzić poniżej zaleceń
Wykładzina o zbyt niskiej klasie w intensywnie używanej strefie wytrze się w ścieżkach komunikacyjnych w rok–dwa, a reklamacja nie zostanie uznana, bo produkt pracował poza przeznaczeniem. Różnica ceny między klasą 32 a 33 jest zwykle mniejsza niż koszt jednej wymiany podłogi.