Każda wykładzina i panel podłogowy wprowadzone do obrotu w UE mają zbadaną reakcję na ogień według normy EN 13501-1. Indeks „fl" (floor) odróżnia klasy podłogowe od ściennych. To parametr formalny: w obiektach użyteczności publicznej dobór podłogi o właściwej euroklasie jest wymogiem prawnym, a nie kwestią preferencji.
Skala euroklas
| Klasa | Znaczenie |
|---|---|
| A1fl / A2fl | niepalne (kamień, ceramika, niektóre podłogi mineralne) |
| Bfl | trudno zapalne — najwyższa realna klasa wykładzin i LVT |
| Cfl | zapalne, samogasnące — typowa klasa dobrych wykładzin |
| Dfl / Efl | łatwiej zapalne — głównie produkty mieszkaniowe |
| Ffl | bez określonych właściwości |
Dodatek s1 lub s2 opisuje dymotwórczość: s1 = ograniczona emisja dymu, s2 = bez tego ograniczenia. W praktyce to dym, a nie płomień, jest głównym zagrożeniem podczas ewakuacji — dlatego przepisy premiują s1.
Gdzie wymagane jest Bfl-s1
Zgodnie z warunkami technicznymi na drogach ewakuacyjnych (korytarze, klatki schodowe) oraz w wielu strefach obiektów użyteczności publicznej — szkołach, placówkach zdrowia, hotelach — stosuje się posadzki co najmniej trudno zapalne, czyli w praktyce Bfl-s1. W pokojach i pomieszczeniach poza ciągami ewakuacyjnymi zwykle wystarcza Cfl-s1.
Wykładziny obiektowe (płytki dywanowe, wykładziny PCV, obiektowe LVT) standardowo osiągają Bfl-s1 — klasę znajdziesz w specyfikacji każdego produktu w naszym katalogu oraz w deklaracji właściwości użytkowych (DoP).
W produktach z rynku brytyjskiego spotkasz też wynik badania BS 4790 (test rozżarzoną nakrętką, „hot metal nut") z oceną low radius — to badanie uzupełniające, które nie zastępuje euroklasy.