Ogrzewanie podłogowe działa sprawnie tylko wtedy, gdy podłoga nie izoluje grzejnika od pomieszczenia. Miarą tej izolacji jest opór cieplny (EN 12664), podawany w m²K/W. Branżowa granica przydatności na ogrzewanie podłogowe to 0,15 m²K/W — wartość, do której strata sprawności systemu pozostaje pomijalna.
Typowe wartości
- wykładziny PCV i panele LVT: 0,01–0,06 m²K/W — bezproblemowe,
- płytki dywanowe z podkładem bitumicznym: ok. 0,05–0,10 m²K/W,
- wykładziny dywanowe: 0,07–0,17 m²K/W zależnie od wysokości i gęstości runa — większość mieści się w granicy,
- gruba wełna z filcowym spodem: potrafi przekroczyć 0,15 — sprawdzaj kartę produktu.
Zasady montażu
Na ogrzewaniu podłogowym wykładzinę i LVT zawsze klei się całopowierzchniowo — warstwa powietrza pod luźno leżącą podłogą działa jak dodatkowy izolator i pogarsza oddawanie ciepła. Temperatura powierzchni podłogi nie powinna przekraczać 27°C, co jest też wymogiem producentów podłóg winylowych. Symbol ogrzewania podłogowego w specyfikacji produktu oznacza, że producent dopuszcza taki montaż.
Miękkie runo, które podnosi opór cieplny, poprawia za to akustykę — przy ogrzewaniu podłogowym szuka się więc kompromisu: niskie, gęste runo zamiast wysokiego.