W specyfikacjach podłóg akustykę opisują dwa niezależne parametry — i mierzą zupełnie co innego.
ΔLw — redukcja hałasu uderzeniowego
ΔLw (EN ISO 717-2) podaje w decybelach, o ile podłoga tłumi dźwięki uderzeniowe — kroki, przesuwane krzesła — przenoszone przez strop do pomieszczenia poniżej. Orientacyjne wartości:
- wykładziny dywanowe i płytki dywanowe: 20–35 dB — najlepszy wynik wśród podłóg,
- akustyczne wykładziny PCV na piance: 15–19 dB,
- panele LVT z podkładem akustycznym: 12–19 dB,
- zwykłe LVT klejone: ok. 4–8 dB.
ΔLw ma znaczenie wszędzie tam, gdzie pod pomieszczeniem ktoś pracuje lub śpi: w hotelach, biurowcach wielokondygnacyjnych, na korytarzach.
αw — pochłanianie dźwięku w pomieszczeniu
αw (EN ISO 11654) to współczynnik pochłaniania dźwięku w skali 0–1: mówi, ile energii akustycznej podłoga absorbuje, zamiast odbijać z powrotem do pomieszczenia. Twarde posadzki mają αw bliskie 0, wykładziny dywanowe osiągają 0,15–0,30 — a to wprost przekłada się na krótszy pogłos i niższy poziom hałasu w biurach open space, szkołach i restauracjach.
Jak czytać oba parametry razem
ΔLw chroni sąsiadów z dołu, αw — osoby w samym pomieszczeniu. Jeśli celem jest cisza w open space, kluczowe jest αw (wybierz wykładzinę dywanową); jeśli problemem jest tupanie słyszalne piętro niżej — ΔLw (wystarczy nawet LVT z warstwą akustyczną). Miękkie runo poprawia oba wyniki, co opisujemy w poradniku o budowie wykładziny dywanowej.