Specyfikacja wykładziny dywanowej czy płytki dywanowej to kilka liczb opisujących runo — warstwę włókien, po której się chodzi. Umiejętność ich czytania pozwala porównywać produkty naprawdę, a nie po zdjęciach.
Cztery kluczowe parametry
- Waga runa (g/m²) — masa samych włókien użytkowych. Uwaga: to nie to samo co waga całkowita, która obejmuje też podkład; dwie wykładziny o tej samej wadze całkowitej mogą mieć zupełnie różną ilość przędzy.
- Wysokość runa (mm) — od 2–3 mm w obiektowych pętelkach po 10+ mm w miękkich wykładzinach mieszkaniowych. Grubość całkowita = runo + podkład.
- Gęstość runa — stosunek masy włókien do objętości; im gęściej, tym runo lepiej trzyma kształt i wolniej się ugniata.
- Gęstość tuftowania (na m²) — zagęszczenie wszycia przędzy; w produktach obiektowych zwykle 150–250 tys./m².
Obiektowa czy komfortowa
Zasada jest prosta: do obiektów — nisko i gęsto, do komfortu — wysoko i miękko. Niska, gęsta pętelka (2,5–4 mm) przetrwa lata w biurze, bo włókna wzajemnie się podpierają. Wysokie, cięte runo daje komfort opisywany klasą LC, ale w ciągach komunikacyjnych szybko się ugniata.
Gęste runo poprawia też akustykę pomieszczenia i odporność na fotel biurowy (test krzesła na kółkach). Materiał włókna również ma znaczenie: poliamid regeneruje się najlepiej, a wełna łączy sprężystość z naturalną regulacją wilgoci.
Rozstaw igieł, liczba ściegów i gęstość tuftowania
Rozstaw igieł (podziałka, ang. gauge) to odległość między igłami maszyny, podawana jako ułamek cala, np. 1/10 cala. Liczba ściegów na 10 cm opisuje liczbę wkłuć wzdłuż wykładziny. Gęstość tuftowania podaje liczbę pęczków na metr kwadratowy. To trzy różne parametry. Gęstość runa wyrażona w g/cm³ jest natomiast stosunkiem masy runa do jego objętości.